جراحی سنگ مثانه ( از طریق مجرا (لیتولاپاکسی) ، از طریق پوست “PCCL” و یا به صورت باز)

جراحی سنگ مثانه می‌تواند از سه روش مختلف انجام شود: از طریق مجرا (لیتولاپاکسی)، از طریق پوست (PCCL) و جراحی باز. هر کدام از این روش‌ها بر اساس اندازه، تعداد و همچنین وضعیت بالینی بیمار انتخاب می‌شوند.

لیتولاپاکسی یک روش کم‌تهاجمی است که از طریق مجرای ادرار بدون نیاز به برش پوستی انجام می‌شود و مناسب برای سنگ‌های کوچک تا متوسط است که می‌توانند باعث انسداد، درد، یا علائم ادراری شوند. این جراحی تحت بی‌حسی موضعی یا بیهوشی عمومی و از طریق وارد کردن سیستوسکوپ به مثانه از طریق مجرای ادرار انجام میشود. سنگ‌ها با لیزر یا ابزارهای مکانیکی خرد و سپس خارج می‌شوند.

روش جراحی بعدی PCCL (Per-Cutaneous Cysto-Lithotripsy) می باشد که یک روش کم‌تهاجمی‌تر نسبت به جراحی باز است و از طریق یک برش کوچک در پایین شکم انجام می‌شود. در این شیوه، با استفاده از هدایت اشعه رادیوگرافی، از طریق پوست وارد مثانه شده و سنگها بعد از شکسته شدن به قطعات کوچکتر، از طریق پوست خارج می شوند.

در نهایت، روش جراحی باز که برای برداشتن سنگ‌های بسیار بزرگ یا پیچیده انجام می‌شود که با روش‌های کم‌تهاجمی قابل درمان نیستند. طبیعتا برش ایجاد شده در این شیوه بزرگتر بوده و رکاوری بعد از عمل طولانی تری نسبت به دو شیوه قبلی دارد.

در هر سه شیوه ذکر شده، بستری بعد از عمل زیاد نبوده و حداکثر در طی ۱-۲ روز بیمار ترخیص می شود. در هر ۳ شیوه، بعد از جراحی، کاتاتر ادراری ( فولی) برای بیمار گذاشته می شود که معمولا بعد از ۳ الی ۵ روز خارج میگردد. در طی این مدت برای بیمار آنتی بیوتیک و داروهای مسکن تجویز میشود تا دوره بدون مشکلی را طی نماید. افزایش مصرف مایعات در دوره بعد از جراحی به دفع باقی‌مانده سنگ‌ها کمک می کند.

از عوارض این اعمال جراحی آسیب به مجرای ادراری، جدار مثانه، خونریزی ادراری طولانی مدت و در موارد نادر آسیب به ارگانهای مجاور بخصوص روده وجود دارد.

جهت کسب اطلاعات بیشتر در مورد سنگ های سیستم ادراری به قسمت اطلاعات بیماری های ارولوژیک مراجعه نمایید.