این مطالعه آیندهنگر برونتنی با هدف افزایش دقت تشخیصی بیوپسیهای سوزنی هستهای برای تودههای کلیوی انجام شد. این هدف با تعیین تعداد و محل بهینه نمونهبرداریها بر اساس اندازه تومور دنبال شد. در این مطالعه، که ۳۶۰ بیمار را شامل میشد، تودههای کلیوی به چهار گروه بر اساس اندازه (≤۴ سانتیمتر، ۴-۷ سانتیمتر، ۷-۱۰ سانتیمتر، و >۱۰ سانتیمتر) تقسیم شدند و استراتژیهای مختلف بیوپسی مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافتههای کلیدی نشان دادند که برای تودههای ≤۷ سانتیمتر، بالاترین دقت تشخیصی با سه بیوپسی محیطی یا دو بیوپسی مرکزی به دست آمد، در حالی که برای تودههای بزرگتر (>۷ سانتیمتر)، چهار بیوپسی محیطی یا دو بیوپسی مرکزی مؤثرتر بودند. نکته قابل توجه این است که ویژگیهای بافتشناسی تودهها تأثیر قابلتوجهی بر دقت بیوپسی نداشتند. این مطالعه بر اهمیت برنامهریزی دقیق در روشهای بیوپسی تأکید دارد، بهویژه با توجه به افزایش شیوع تودههای کوچک کلیوی به دلیل پیشرفتهای تصویربرداری. با این حال، ماهیت برونتنی این مطالعه نشان میدهد که تحقیقات درونتنی بیشتری برای تأیید این یافتهها و بهبود کاربردهای بالینی در مدیریت تودههای کلیوی ضروری است.
فهرست
